ÇOK KARANLIK
5/12/2007 -Kategori: Annelik ile ilgili hikayeler ve siirler
Çook karanlık...ama sıcacık. İçimde bir yerlerde tek düze bir pıt pıt pıt... Kimim ve neredeyim acaba? Geldiğim yere hiç benzemiyor burası. Düşer gibi oldum, sonra karanlık...karanlık.
Güvenli odamın duvarlarından sesler geliyor. Gözlerimi açalı çok fazla olmadı. Kırmızı, pembe arası odamın duvarları.. Etrafı kuşatılmış minik, su dolu bir balonun içimdeyim. Dün gece çok gürültülü kahkahalarla uyandım. Oldukça uzak olmasına rağmen uzanıp susmaları için hırsla duvarı yumrukladım. Bana mısın demiyorlar..
Bu odanın duvarına bir hortum ile bağlıyım ben.. Yeni farkettim. Bir ucu duvarda, bir ucu da benim karnımda. Biri çok minik tam 5 uzantım var. Çok güzel sesler duyuyorum kimi zaman. Ne olduklarını tam bilmiyorum ama sabırsızlıkla bekliyorum o sesleri.
Yaygarayı arttırdıkları zaman artık daha kuvvetli vuruyorum artık. 5 uzantım var demiştim ya. Minik olanı öylece kaldı. Ama diğer dört tanesi sürekli büyüyor. Başımı yukarıda tutamıyorum. Hatta sürekli başaşağı duruyorum da diyebiliriz. Bazen dışardan bir baskı hissediyorum. Birisi dışarıdan itiyor sanki. Ya da duvarın arkasında dış yüzünde birşey duruyor. Kıpırdamayı bırakıp, kulak kesiliyorum ben de.
Artık ben sığmıyorum buraya.. Hiçbir şekilde dönemiyorum. Uzantılarımı çektim karnıma doğru. Uzatmanın imkanı yok.. Herhalde daha büyük bir balona alacaklar beni.. Kimbilir? ?Kimse yok mu orda !?
Dışarıda hareketlilik başladı. Birileri, uzun zamandır sakince barındığım odanın dışında hararetle konuşuyor. Uzaktan gelen sesler yavaş yavaş yaklaşıyor. Artık duvarlara yumruk ya da tekme atamıyorum zaten. Bıraktım kendimi. Ne olacaksa olsun artık. Birden bire tam başımın üzerinde parlak bir ışık farkettim. Yukarı doğru çekiyorlar beni. Çekildikçe aydınlığa düşüyorum. Soğuyor etrafım. Gözlerim bulanık mavi sarı bir aydınlıkta kamaşıyor. Hemen kapatıyorum. Sesler ne kadar da tanıdık aslında. Sadece daha yakından geliyorlar. Karnımın üzerinde bir şişkinlik oldu. Dışarı bıraktım şişkinliği ve minik bir çığlık duydum. Bu sesi ben mi çıkarttım gerçekten? Birisi kucakladı beni. Çığlıklarım devam ediyor. Durduramıyorum kendimi. Ağzımdan içeri birşey soktular. Temizliyorlar herhalde. Sonra beni sarıp bir başka yere götürdüler. Tek gözümü açıp baktım, biri oturuyor, diğeri ise yatıyordu.
Beni ikisinin arasına koydular.Hiç birine anlam veremiyorum. Aydınlıktan yoruldum. Gözlerimi kapattım.Karnımda bir boşluk var. Ağzımla bir şeyler arıyorum sürekli. Kontrol edemiyorum kendimi. Bir süre kuvvetlice bağırdım. Sesim ne kadar güzel.. Karnımın üzeri önce şişiyor sonra sönüyor sürekli. Bu da kontrol edemediğim garip bir şey.
O da ne! Hiç kıpırdamadığım halde hareket ediyorum. Biri beni içinde bulunduğum nesneyi itiyor. Bana bakarak sesler çıkartıyor.. Tanrım ne kadar gürültücü bunlar. Susuuunn!
Daha loş, bembeyaz bir odadayım. Yüzümü sıcak bir yere yasladılar. Yüzümün iki yanını çekiştirip duruyorlar. Yüzümü yasladıkları yer çok güzel kokuyor ve sıcacık. Minik bir tümseğe denk geldi ağzım. Bu ne böyle ? Dilimle ittim. Ağzımı bu tümseğin üzerine getiriyorlar bıkıp usanmadan. Hırsla ağzımın içerisinde sıkıştırıverdim bende. Sıcacık, tatlı birşey geldi minik tümsekten. Başımı kaldırıp bakmadım bile ilk seferinde. İşte tanışıklığımız böyle oldu... Duvarım ve kordonum... Canımı veren Annemsin sen... Ben herşeyi biliyorum. Dün akşam babamla mavi beyaz odamda konuştuk. Baş ucuma oturup herşeyi anlattı. Sadece ikimiz biliyorduk. Şimdi sırrımıza seni de ortak ettik.
Seni çok seviyorum Anneciğim..
0 yorum yazılmıştır